Un curso máis o noso instituto participou na Olimpíada Filosófica de Galicia. Trátase dunha iniciativa que propón o fomento e a defensa da filosofía nestes tempos en que tan minguada se está vendo. Ademais fomenta o uso do pensamento crítico dentro do noso sistema educativo traballando a competencia dixital, a capacidade de aprender analizando textos, producindo contidos temáticos moi estreitamente relacionados co mundo do alumnado.

Nesta ocasión fíxeronnos reflexionar sobre o tema Realidade e apariencia na actualidade. E de novo Chelsea González Besada, de segundo de Bacharelato, quedou clasificada para a final autónomica coa súa curtametraxe Afterlife. Chelsea acudiu á cita na Facultade de Filosofía de Santiago de Compostela onde, acompañada polos seu compañeiors e compañeiras de clase, fixo una defense moi interesante e concienzuda do seu traballo. E aínda que o nivel dos traballos presentados nesta convocatoria foi moi alto, Chelsea acadou o segundo premio na Olimpiada. Todos e todas no instituto damoslle a noraboa e estamos moi orgullosos dela - sobre todo a súa profesora de filosofía, Beatriz Cuesta-.

Esta clasificación permitirá á alumna participar na Olimpiada nacional que se celebrará en Málaga durante o mes de abril.

Parabéns a toda a comunidade educativa pola cooperación!!!.

IV Olimpíada Filosófica de Galicia.

Aínda que para Galicia non temos data, a IV Olimpíada Filosófica de España celebrarase en Murcia, os días  28 e 29 de abril de 2017.

O tema elixido en todas as súas modalidades (disertación filosófica, dilema moral, fotografía e vídeo) é o seguinte:

NOVAS TECNOLOXÍAS E IDENTIDADE HUMANA

Algunhas cuestións que poderían ser de utilidade para orientar o tema poden ser:

Poderán os robots chegar a ser considerados persoas?

Quen es ti na Rede?
Perdemos ou gañamos a nosa identidade coas novas tecnoloxías?

É a tecnoloxía un mecanismo evolutivo?

Cales son os límites do humano na civilización tecnolóxica?
Do australopithecus ao cyborg? 
Pode pensar unha máquina?

Pode vivir unha máquina?

Aqui tes algúns documentos interesantes:

Trailer da película Ex Machine.
Que é a realidade aumentada?
Bioinxeneria e biotecnoloxía.
Sight: unha ficción  sobre a realidade aumentada.
Plurality.

Resultados dos últimos exames de 2º Bacharelato.

Sobre a Ilustración.

As novas ideas: progreso, educación, ou iluminación, humanidade, civilización e natureza.

Entendemos por Ilustración o período comprendido entre a revolución inglesa (1688) e a revolución francesa (1789). A Ilustración non é propiamente un movemento filosófico, nin representa unha corrente filosófica determinada, senón que é un movemento cultural, unha época con unhas características moi concretas.

A razón autónoma rexeita toda tutela pero require un punto de referencia. Centrarase, por unha banda, no estudo da natureza. A tradición cartesiana, aínda que criticada duramente, sobrevive en Francia contribuíndo á elaboración de concepcións filosóficas sobre a realidade, aínda que admitindo a imposibilidade de coñecer a esencia das causas. A tradición inglesa, fóra dos deístas, foi máis fiel á influencia do empirismo.

En Francia, a inspiración de Newton levounos a considerar que a súa mecánica, era

definitiva. Pero aínda que Newton recoñecía a Deus en últirna instancia, os centíficos do século XVIIl cren realmente que non é necesario recorrer a Deus para elaborar unha explicación do mundo. Por isto, a ciencia ilustrada está en condicións de declara a autonomía do mundo respecto da hipótese divina así como antes proclamara a autonomía da razón. Pódense describir así, dúas correntes no pensamento da Ilustración francesa:

O Materialismo (A Mettrie, Holbach) parte dunha concepción mecaniscista da natureza, na que todo explícase polo movemento das partículas materiais sen que este movemento requira causa transcendente algunha. Todos os movementos son flsicos e mecánicos. O materialismo da Ilustración ten ante todo unha intencionalidade ética e social xa que postula unha Natureza que debe ser guía para o home, desplanzando asi o lugar que antes ocupara a relixión, a cal aparece como inimiga da natureza en tanto que a atopa culpable da introdución da superstición e a violencia.

O Naturalismo. Mentres que o mecanicismo estrito negábase a admitr a existencia de forzas na materia e referíase exclusivamente aos movementos, para o naturalismo non só se consideran as forzas na materia, senón que mesmo se chega admitir que poderia tratarse de forzas vivas, non só mecánicas.

Pero á marxe de certas diferenzas conceptuais, tanto materialistas como naturalistas consideran que a Natureza é unha instancia última de referencia e ambalas correntes opoñen o concepto de natureza ao de civilización.

O concepto ilustrado de civilización significa modernizar abolindo as formas primitivas. A Modernidade, desde os seus centros históricos, difundese cara a toda a terra na súa pretensión universalizadora de integrar aos países máis afastados. En síntese, na concepción ilustrada a civilización europea propicia a oposición entre natureza e cultura, pobos cultos e "incultos", por tanto o vello continente era o berce da cultura e da civilización, considerando algúns pobos máis desenvolvidos que outros, en tanto que os outros pobos son catalogados e etiquetados como atrasados e inclusive como bárbaros ou salvaxes. Por isto a importancia da educación.

O pensamento ilustrado ten un carácter pedagóxico xa que se encamiña á difusión do saber e á creación dun novo tipo de home: un home crítico e libre. Desde esta

perspectiva subliñan os defectos da educación recibida e dos fimdamentos da mesma. Para os ilustrados, estupidez, bobada, tolemia...... son consecuencia dunha mala

educación. O home, mediante a educación, pode alcanzar potencialidades insospeitadas. Estas potencialidades enriquécense e desenvolvense por e para a sociedade, pois non se concibe a felicidade individual se non é unida á felicidade social. A Ilustración fai súa esa idea da procura da felicidade desde termos seculares: a felicidade non hai que buscala no máis aló, senón no máis acó. A procura da felicidade individual tense de conxugar coa de todos. O instrumento para facer realidade esa aspiración é a educación e instrución, o coñecemento e a difusión das Luces.

A educación permanece antes do século XVIII no ámbito do “espazo do privado” pero a nova mentalidade vincula a felicidade social á educación, e esta a un proxecto global. Así a educación converteuse en pedra de toque deste novo modelo. O ser human chega a ser o que é algo pola educación laica, racionalista e crítica, baseada nas facultades hmnanas e na observación da naturaza.

Este paso da barbarie á civilización posibilitado pola educación, da ignorancia ao saber, da tiranía á liberdade constitúe o progreso, característica que define a concepción da concepción historia dos ilustrados. O progreso da ciencia e da cultura chegará a eliminar todasuperstición e fanatismo e levará ao establecemanto dunha sociedade libre, xusta e igualitaria.

A pregunta de Alba.

No traballo sobre a vixencia de Aristóteles na actualidade, Alba Varela, co fin revolver e revolver ata dar coa información que busca , plantexa esta pregunta aos seus entrevistados:

O científico Stephen Hawking consegue cada día mais sabedoría aínda estando gravemente enfermo, cres que pode ser feliz? É un xeito audaz de plantexar unha cuestión teórica a partires de un exemplo ben buscado, obriganos a pensar e introduce de golpe na nosa mente un feixe de variables contradictorias. Gostaríame saber que pensades vos.

Finalmente reproduzo un breve fragmento onde Alba reflexiona sobre o concepto e o uso que hoxe facemos ou temos do térmo política:

Do termo política ou dos seus derivados oímos falar todos os días. Na vida cotidián está máis presente a política que a ética. Para Aristóteles a política é a continuación social da ética, é a búsqueda do ben supremo na polis e do mellor goberno para ela, igual que a ética, para Aristóteles, a política é unha ciencia práctica. Na sociedade actual, como xa dixen, un dos temas de tertulia máis habituais é a política ou derivados, por iso cabe esperar que as persoas que se someteron a miña enquisa tiveran moi claro o termo; pero non é de todo así pois algúns teñen unha visión de que é algo bo pero mal utilizado, outros de que é algo malo, e tamén os hai que conseguen ir máis alo do que hoxe lle chamamos política cando me responden que é unha ciencia ou certas explicacións que van por ese camiño.

Quizais a orixe da visión distorsionada que temos cara a política veña do feito de que se fala demasiado dela sen saber realmente o que é, quedamonos só co que vemos ou oímos sen indagar máis. Algúns si están de acordo co que dicía Aristóteles máis ou menos, aínda que ninguén lle encontrou relación coa ética, mentres que outros deixanse levar polos prexuízos e quédanse só co que ven sen investigala máis ou parecelles un termo tan abstracto como usado polo que non saben definila.

 

A pirámide de Maslow e Aristóteles

Abraham Maslow, psicólogo estadounidense do século XX,  na súa obra A Theory of Human Motivation de 1943 expón unha teoría das necesidades humanas coñecida como a piramide de Maslow. Este psicólogo defende que conforme se satisfán as necesidades máis básicas, na parte inferior da pirámide, os seres humanos progresan cara ao desenvolvemento de necesidades e desexos máis elevados, na parte superior da pirámide. 

Dende a persectiva filosófica poderíamos darlle unha volta e buscarlle relación co concepto de autorrealización ou felicidade do eudemonismo de ética aristotélica, meta que atoparíamos na cúspide da pirámide de Maslow. Poderiamos establecer certo paralelismo entre a ética de autoperfeccionamento e a psicoloxía humanista de crecemento persoal.

 

Debemoslle esta suxestión a Paula Pose de 2º de Bacharelato, quen a recolle no seu traballo sobre a vixencia actual do aristotelismo.
Un saúdo.

Aristóteles: Semellanzas e diferencias

ARISTÓTELES: relacións con outros pensadores*

	Semellanzas	Diferenzas
Teoría hilemórfica A kínesis ou cambio. Principios do cambio	Con Heráclito, en tanto que ambos queren explicar o mundo como unha realidade cambiante. Con Tomé de Aquino, o cal retomará toda a súa explicación da natureza (Física). Cos empiristas e toda a nova ciencia moderna, pola importancia concedida ao empírico e á natureza en movemento.	de Platón e Parménides, posto que a estes non lles interesa explicar o cambio. de todos os filósofos de corte idealista ou racionalista (Agostiño de Hipona, Descartes), porque desprezan a explicación do sensible.
Teoría hilemórfica A teoría causal	Cos filósofos de tipo empirista polo intento de explicar de forma completa a realidade observada a través dos sentidos. Con Tomé de Aquino, o cal retomará toda a súa explicación da natureza (Física). (...)	Da nova ciencia moderna, en tanto que esta deixará de lado as causas formal e final, quedándose só coas causas material e eficiente. Dos atomistas (presocráticos), que defenden que non se pode explicar o por que ou para que último das cousas. Isto é, rexeitarían as causas formal e final.
Teoría hilemórfica Xerarquía dos seres e modos de ser	Cos empiristas, e Tomé de Aquino, igual que nas anteriores. Con Kant, polo seu intento de establecer categorías últimas ordenadoras e explicativas da realidade natural.	De Platón e os filósofos idealistas ou racionalistas, que desprezan os intentos de explicación do captado a través dos sentidos.
Teoría hilemórfica 4. O motor inmóbil	Con Tomé de Aquino, que retomará as explicacións aristotélicas da natureza e identificará o Primeiro motor inmóbil co Deus dos cristiáns. Pode atopárselle certa semellanza co Demiurgo de Platón, ou co Nous de Anaxágoras, en tanto que principio explicativo último e racional da realidade. (...)	Da nova ciencia moderna, en tanto que esta non pretenderá ir máis alá dos datos dos sentidos, e só pretende describir a natureza sen buscar explicacións últimas. (...)

ARISTÓTELES: relacións con outros pensadores*

	Semellanzas	Diferenzas
A idea de cidadán 5. Ética aristotélica...	Cos filósofos da antigüidade e do medievo en xeral (ata Maquiavelo, no Renacemento), que entenden a ética como moi ligada á política. Con Sócrates e Platón, en tanto que cren nun ben (e verdade) absoluto. Con Tomé de Aquino, o cal retomará gran parte da súa explicación da ética. (...)	de Platón na seu concepto de ser humano, xa que este o entende como unha unión accidental entre corpo e alma, mentres que Aristóteles fala dunha unión esencial entre os mesmos. Así mesmo, diferénciase de Platón na súa idea de alma, xa que este afirma a preexistencia e inmortalidade das almas individuais e Aristóteles non. De Platón, que tiña unha concepción moi teórica da ética, mentres que para Aristóteles é un saber práctico. Dos sofistas, que mantiñan que o ben era relativo. De Tomé de Aquino, en tanto que este identificará as virtudes intelectuais (dianoéticas) coa búsqueda e coñecemento de Deus. E ademais nas clases de virtudes, Tomé engadirá as virtudes teologais. De Kant, que presenta unha ética formal, en tanto que a de Aristóteles, como todas as anteriores a Kant son éticas materiais (con contido). (...)
A idea de cidadán 6. Idea de polis ...	Cos filósofos da antigüidade e do medievo en xeral (ata Maquiavelo, no Renacemento), que entenden a ética como moi ligada á política. Con Platón na importancia concedida á polis e á cidadanía, así como ao concepto de xustiza. Tamén se asemella no desprezo á democracia, aínda que Aristóteles é máis moderado neste aspecto. Con Marx, pola importancia concedida ao carácter social do ser humano. (...)	De Platón, xa que este fala fundamentalmente dunha polis e cidadán ideais, mentres que para Aristóteles a política é un saber práctico.

* De forma xeral, en todas as cuestións poden poñerse as semellanzas e diferenzas relacionadas coa crítica de Aristóteles á teoría platónica das ideas.

O mito de Giges según Lidia Rey.

MITOS E PERSONAXES GREGOS.

Aqui tedes os enlaces a algúns mitos de Platón e a unha pista sobre personaxes gregos con ideas e biografías mais que interesantes.

MITOS
PERSONAXES DA FILOSOFÍA PROSCRITA.

INMANUEL KANT VAI AO CINE.

EMMANUEL KANT

A nova ciencia xurdida no século XVII da man de Newton, conduce directamente á Ilustración do s. XVIII.
O s. XVIII é chamado polos franceses o século das luces polo interese que esperta a razón: a razón é a clave do método correcto de coñecemento e o seu modelo, tal como demostrou Newton, son as matemáticas. O termo inglés Ilustración foi proposto polo propio Kant. 
Os ilustrados confían plenamente na capacidade racional humana para que o home poida gobernarse a se mesmo por se mesmo. Hai que superar a minoría de idade e atreverse a pensar por un mesmo. Nesta senso,Kant exclama: Atrévete a pensar! 

A continuación podedes ver o principio dá película " Les derniers jours d'Emmanuel Kant" (Os últimos días de Emmanuel Kant) do director francés Philippe Collin, rodada en 1994 La existencia de Kant está sincronizada completamente polos hábitos adquiridos ao longo dos anos. A marcha do seu mordomo vai sacudir esta vida tan ben planificada...

 

OLIMPIADA FILOSÓFICA 2013-14

Xa temos o texto para empezar a traballar. Premade aquí para lelo. Se tedes dúbidas ou andades cortos de ideas, lembrade que podedes participar en grupos de tres. Xa temos varias valientes en 1ª Bacharelato-A.
As vosas profesoras de Filosofía estaríamos encantadas de axudarvos. Ademais, na páxina dos promotores do concurso tedes exemplos de cada una das modalidades de participación. Se queredes velos, premade aquí.

RENE DESCARTES

Discurso do Método

Para ben dirixir a razón e buscar a verdade nas ciencias

 

Se este discurso semella demasiado longo para ser lido duna vez, pode dividirse en seis partes: na primeira acharanse diferentes consideracións acerca das ciencias; na segunda, as regras principais do método que o autor buscou; na terceira, algunhas outras de moral que puido sacar daquel método; na cuarta, as razóns con que proba a existencia de Deus e da alma humana, que son os fundamentos da súa metafísica; na quinta, a orde das cuestións de física, que investigou e, en particular, a explicación do movemento do corazón e dalgunhas outras dificultades que atinxen á medicina, e tamén a diferenza que hai entre a nosa alma e a dos animais; e na última, as cousas que cre necesarias para chegar, na investigación da natureza, máis alá de onde el chegou, e as razóns que lle impulsaron a escribir.

 

 

As pretensións de Descartes son enormes, como podes ver. Edificar un coñecemento dende ás súas bases. Vexamos como o fai. Preme aquí para teres mais información.

Aristóteles.

                              

Non pode negarse, por conseguinte, que a educación dos nenos debe ser un dos obxectos principais de que debe coidar o lexislador. Onde queira que a educación foi desatendida, o Estado recibiu un golpe funesto. Isto consiste en que as leis deben estar sempre en relación co principio da constitución, e en que os costumes particulares de cada cidade afianzan o sostemento do Estado, polo mesmo que foron elas mesmas as únicas que deron existencia á forma primeira. Os costumes democráticos conservan a democracia, así como os costumes oligárquicos conservan a oligarquía, e canto máis puras son os costumes, tanto máis afiánzase o Estado

                                                                           Aristóteles: Política,, Libro 5

Preme aquí para saber mais do mestre pensador.

O MITO DA CAVERNA.

El mito de la caverna describe a personas que están encadenadas en una cueva por brazos, piernas y cabeza, limitando la visión hacia una pared en donde se proyectan sombras de objetos y personas que pasan por la cueva, en donde una hoguera, posibilita la aparición de estas sombras.

Uno de los individuos sale de la cueva, y tras tener dificultades para acostumbrarse a la claridad, puesto que estuvo en penumbra con la única iluminación de una hoguera, la luz del sol le permite ver toda la realidad que hay en ese mundo exterior.

Vuelve a la cueva para contarle a sus compañeros todo lo que ha visto pero ellos lo tratan de loco y no le creen.

Interpretación ontológica:

Platón establece un dualismo ontológico al decir que existen dos mundos: el mundo de las Ideas y el mundo Sensible.

El mundo de las Ideas es el mundo de las esencias de todo el mundo físico que nosotros conocemos. En el mito, el mundo de las Ideas se corresponde con el mundo exterior de la caverna, que es descubierto por el prisionero que huye. El que podemos llegar a conocer a través de la espisteme.

El mundo Sensible, estaría formado por las copias de las Ideas. Lo relacionamos, en el mito, con el interior de la caverna donde se producen esas sombras gracias a la iluminación de la hoguera. Conocemos este mundo a través de los sentidos, la doxa.

Interpretación epistemológica:

Con este mito, Platón nos da a conocer los diferentes estados de conocimiento del ser humano.

Primero, el prisionero en el interior de la caverna, se encuentra en un estado de ignorancia, aunque él no lo sepa.

Interpreta que la realidad son las sombras que ve en la pared y que son captadas por sus sentidos, sin saber que esas sombras son meras copias de la realidad , que él de momento no puede captar al estar prisionero.

Una vez liberado, el prisionero corre hacia el exterior donde comprueba que estaba errado al pensar que la realidad eran esas sombras proyectadas en la pared.

Es decir, a través de la razón (episteme) el prisionero se da cuenta de lo que es la realidad y con la luz del sol , que Platón lo compara con la idea del bien , es capaz de ver el mundo real, el que se correspondería con el de las Ideas.

Tan pronto el prisionero se da cuenta de su error, entra de nuevo en la caverna para advertir a sus compañeros que lo que creen no es real y que viven engañados, sin embargo, ellos no le creerían y lo tratarían como loco.

SALETA GARCÍA, 2º BACHARELATO DE ADULTO.

PLATÓN: PRÁCTICA DE COMENTARIO GUIADO

-->

PLATÓN, texto 1República libro IV, 427e—435c

(...)
-Ben. Xa vimos, segundo parece,  tres calidades da cidade, e en canto á especie que resta para que a cidade alcance a excelencia ¿cal podería ser?. É evidente que a  xustiza.
(...)
Pois o que establecimos dende o principio que debía facerse en toda circunstancia, cando fundamos a cidade, segundo a miña opinión, é a xustiza ou unha especie desta. Pois establecimos, se recordas,  e moitas veces xa o repetimos, que cada un debía de ocuparse dunha soa cousa de entre as que concirnen á cidade, precisamente daquela na que estivese mellor  preparado por natureza.
- En efecto, dixémolo.
-E que a xustiza consiste en facer o que é propio dun, sen meterse nas cousas alleas, é algo que xa oímos a outros moitos e que nos dixemos repetidamente.
-En efecto, afirmámolo frecuentemente.
-Nese caso, amigo meu, a xustiza parece que consiste en facer cada un o seu. ¿sabes de onde o deduzo?
-Non, pero dimo ti.
-Ao meu parecer do que temos examinado, a moderación, a valentía e a sabedoría, o que resta por ver  na cidade, é o que da a todas aquelas calidades a capacidade de nacer e unha vez nacidas, permítelles conservarse, mentres pemaneza  nelas. E xa dixemos que se encontrabamos as tres, a xustiza sería a que restase.
-Por forza é así.
-Non obstante, se fose preciso discernir cal  destas calidades fará á nosa cidade mellor, resultaría difícil discriminar se consiste nunha coincidencia  de opinión entre os gobernantes e os gobernados, ou se é a conservación da opinión consonte á lei que hai entre os militares acerca do que debe ser temible ou non, ou a intelixencia  e a vixiancia entre os gobernantes; ou iso que fai mellor á cidade   consiste, tanto no neno coma na muller, no escravo coma no home ceibe, e no artesán, no gobernante e no gobernado, en que cada un se ocupe do seu, sen atender ao alleo.
-Dende logo, sería dificil. ¿Como non?
-Entón, segundo parece, en relación á excelencia  da cidade,  a capacidade de facer cada un o seu nela  pode rivalizar coa súa sabedoría, coa súa moderación e a súa valentía.(...)
-Pois un home xusto non diferirá en nada da cidade xusta en canto á idea da  xustiza mesma, senón que será semellante.
-Semellante, en efecto.
-Porén, unha cidade parece xusta cando os tres tipos de naturezas que existen  naquela fan cada un o seu; e pareceunos moderada, valente e sabia a causa dalgunhas outras afeccións e hábitos  deses mesmos tipos de naturezas.
-É verdade.
-Por conseguinte, querido amigo, estimaremos que quen teña eses mesmos tipos na súa alma, a causa das mesmas afeccións que aqueles, é ben merecedor de recibir os mesmos apelativos que a cidade.

PLATÓN; República libro IV, 427e—435c
Versión galega de M. Teresa Miñambres Gómez – I.S. Eduardo Pondal – Santiago de Compostela

PLATÓN TEXTO 1.

1. NON PODES FACER O COMENTARIO SEN TER UNHA IDEA DE FILOSOFIA DO AUTOR.
2. De que é o texto? Aque obra pertence o fragmento? Sitúa o autor crololoxicae espacialmente; da unperfil do filosofo ou da relevancia da súa filosofía; sitúa a obra no periodo correpondente e comenta algo do estilo en relación co método filosófico utilizado por Platón.
3. Rele cada una das tres opción de contexto. Relaciona cada unha delas co tema tratado no texto, nunha liña ou nun breve párrafo.
4. Indica o tema do texto e a que rama da filosofía pertence (ontoloxía, epistemoloxía, ética, política ou antropoloxía)
5. Analise guiado do texto.
   1. Posese dividir o texto en partes?
   2. Expresa nunha liña o que di o 1º párrafo, aclarando a que tres calidades se refire. Chamalle I1.
   3. No 2º párrafo, como define Platón xustiza? Chamalle I2.
   4. No 3º párrafo Platón afirma “a xustiza parece que consiste en facer cada uno o seu” Podes relacionar esta afirmación coa definición de xustiza?
   5. Define moderación, valentía e sabiduría.
   6. No 5º párrafo Platón ofrece varias opción. Relaciona cada una delas con una das virtudes.
   7. Que di Platón no 6º párrafo? Chamalle I3.
   8. Decide se I1, I2 e I3 son teses principais ou secundarias.
6. Desenrolo do comentario de texto:
   1. Como é que Platón chega a plantexarse o tema tratado no texto?
   2. Antes de explicar o contido do texto, cres que hai algo da filosofía de Platón que dabamos saber? Explicao.
   3. Fai un guión cos diferentes apectos da filosfía platónica que terías que tocar para explicar I1, I2 e mais I3.
   4. Ten Platón claro o tipo de polis que quere? Que sabes dela?
   5. Quen son os sofistas? Que pensarían deste modelo de polis?
   6. Platón rexeita a democracia? Sabes por que? Que argumentos utilizarías para convencelo de que a democracia pode funcionar? Lembra situarte nos paramétros do seu contexto.

A XEITO DE TRASFONDO DE MARX

Xa enfilando o fin de curso, déixovos algunhas suxestións para facer traballos voluntarios para o contexto de Karl Marx. O século XIX, na súa faceta máis socio-económico-política, é o que tratan de reflectir os tres filmes que se vos propoñen a continuación...

Películas a elixir:

Germinal (1993)	El corazón de la tierra (2007)	Daens (1992)

1. Resumo do argumento en 10-15 liñas e ficha técnica da película.

2. ¿En que época se sitúa a película? Busca algunha información ao respecto.

3. ¿En que lugar se sitúa a película? Busca información e pon un mapa do lugar.

4. Describe tres personaxes da película (algún feminino e algún masculino).

5. Propón ti tres preguntas posibles en torno ao argumento da película e indica as respostas.

6. Describe as tres esceas que máis che gustaran.

7. Propón un novo final para a película.

8. Propón un título alternativo para a película e explica por que o elixiches.

9. Realiza unha pequena disertación na que recollas unha reflexión persoal sobre a revolución industrial e as súas consecuencias para a poboación (segundo a película que visionaches).

10. Comentario persoal (¿Que che gustou? ¿Que non? ¿resultouche de fácil visionado? ¿aprendiches algo? ¿atopaches algo sorprendente?...)

[En lugar da película enteira de Daens pódese ver a selección de escenas que aparece  en youtube: Daens: escenas para uso didáctico]

...............


A maiores engádese para elixir a clásica "Tempos modernos" (1936) de Chaplin, que aínda que situada no XX (na época da Gran Depresión), pode axudarnos a facernos a idea do carácter forzado ou alienado do traballo no capitalismo, co humor tan característico de Charles Chaplin.


As preguntas correspondentes son: 

1. 
   

   Resumo do argumento en 10-15 liñas e ficha técnica da película.

2. ¿En que época se sitúa a película? Busca algunha información ao respecto.

3. ¿Que che suxiren as primeiras imaxes da película (a montaxe que presenta como paralelo o rabaño coa entrada de obreros na fábrica)?

4. Pensando na máquina de comer, imaxina situacións ou accións que se poderían substituír por unha máquina. Logo comenta vantaxes e desvantaxes da máquina de comer.

5. Definir as características físicas e psíquicas de Charlot como personaxe..

6. Buscar información da vida e obra de Charles Chaplin.

7. Describe tres escenas que penses que se poden relacionar co concepto de alienación económica en Marx.

8. Propón un título alternativo para a película e explica por que o elixiches.

9. Realiza unha pequena disertación na que recollas unha reflexión persoal sobre a revolución industrial e as súas consecuencias para a poboación (segundo a película que visionaches).

10. Comentario persoal (¿Qué che gustou? ¿Qué non? ¿resultouche de fácil visionado? ¿aprendiches algo? ¿que che pareceu o uso da música no filme? ¿atopaches algo sorprendente?...)

* A realización completa destas cuestións despois do visionado do filme, subirá ata 0,5 ptos sobre a cualificación do exame de Marx. Soamente pode facerse traballo de 1 película para dito exame. DATA LÍMITE: 8 de maio.

Cine ambientado no século XVIII

Agora que en 2º de bacharelato estamos adentrándonos no pensamento de Kant, propoñémosvos ver algunha película situada nesta época. Desta volta podedes elixir entre: Amadeus (1984), María Antonieta (2006) ou Barry Lyndon (1975). 
De forma voluntaria podedes elaborar un traballo respondendo ás seguintes cuestións: 

1. Resumo do argumento en 10-15 liñas e ficha técnica da película.

2. ¿En que época se sitúa a película? Busca algunha información ao respecto.

3. ¿En que lugar se sitúa a película? Busca información e pon un mapa do lugar.

4. Describe tres personaxes da película (algún feminino e algún masculino).

5. Propón ti tres preguntas posibles en torno ao argumento da película e indica as respostas.

6. Describe as tres esceas que máis che gustaran.

7. Propón un novo final para a película.

8. Propón un título alternativo para a película e explica por que o elixiches.
   
   
   9. Realiza unha pequena disertación na que recollas unha reflexión persoal sobre os acontecementos do XVIII contemporáneos da Ilustración (segundo a película que visionaches).

10. Comentario persoal (¿Qué che gustou? ¿Qué non? ¿resultouche de fácil visionado? ¿aprendiches algo? ¿atopaches algo sorprendente?...)

* A realización completa destas cuestións despois do visionado do filme, subirá ata 0.5 ptos sobre a cualificación do exame de Filosofía moderna II (Kant). Soamente pode facerse traballo de 1 película para dito exame. A DATA LÍMITE DE ENTREGA É O VENRES 20 DE ABRIL. Podedes entregalo na clase o envialo a: africa.lopez2@gmail.com.

....................

Así mesmo, logo de ler o capítulo de O mundo de Sofía (J. Gaardner) dedicado a Kant ,podedes responder ás seguintes preguntas: 

1. Selección de 3 citas breves (aprox. 3-10 liñas, cada cita) que teñan algo que ver coa razón teórica kantiana e outras tres que estean relacionadas coa razón práctica.

2. Indicar e resumir brevemente os principais exemplos que se empregan para explicar a filosofía kantiana.
3. ¿Como se explica no texto que o espazo e o tempo sexan “as dúas formas” da sensibilidade no home?
4. ¿Que significa “imperativo categórico”? ¿Cando falamos deste imperativo a que tipo de razón nos referimos?

5. ¿Que foi o que máis te axudou para entendero pensamento kantiano?

* A data de entrega límite é o luns 16 de abril. Poderá subir ata 0,2 ptos sobre o exame de Kant.