Identidade e información.

Lembro un xogo da miña nenez (que aínda se vende en formato electrónico), chamado Quen é Quen, e que consiste en adiviñar a identidade dun personaxe misterioso a partir das preguntas que un xogador fai e os datos que o outro xogador achega sobre el. Isto permite descartar a outros personaxes coas mesmas características, ata lograr a identificación.

Este xogo veume á memoria por mor dun artigo, titulado "O filósofo de Google", sobre o Dr.Luciano Floridi, profesor de Filosofía e Ética da Información e Director de Investigación no Instituto da internet da Universidade de Oxford. Nel, exponse a súa visión do concepto moderno de identidade, que se resume en: Ti es a túa información. Ler máis

ATAPUERCA, A MONTAÑA MÁXICA.

No 2008 os paleontólogos que traballan na Serra de Atapuerca acharon unha mandíbula humana de hai 1,2 millóns de anos que confirma que na serra burgalesa habitaron os primeiros homínidos que pisaron Europa e alí experimentaron unha evolución propia.

O descubrimento tivo lugar na Sima do Elefante. Xunto a este fósil apareceron unhas ferramentas de pedra, utilizadas por este homínido burgalés e restos óseos dos animais que lle serviron de comida.

Ata agora, a evidencia fósil máis antiga de presenza humana en Atapuerca, e en Europa, era de hai uns 800.000 anos, no depósito da Gran Dolina, a 200 metros da Sima. Os fósiles atribuíronse, en 1994, a unha nova especie denominada 'Homo antecessor', cuxa existencia aínda xera polémica na comunidade científica.

Os investigadores, de forma provisional, atribúen o novo fósil tamén a esta especie, aínda que ten 400.000 anos máis. Non obstante, Manuel Domínguez-Rodrigo, paleontólogo da Universidade Complutense de Madrid, cre que a mandíbula pode encaixar en máis dunha especie de humanos primitivos. É arriscado atribuíla a 'Homo antecessor', un taxón que aínda se discute. O que está claro é que é o resto humano máis antigo de Europa, que os seus trazos son primitivos e que abre as portas a achados que leven esa presenza ata 1,5 millóns de anos," declara o investigador.

Por se acaso, aqui deixovos un mapa de Atapuerca. Nunca se sabe.

 

EXCURSIÓN A ALTAMIRA E A ATAPURCA.

Un curso máis empezamos as vacación de Semana Santa coa viaxe a Altamira e Atapuerca. Bueno, en realidade visitamos tamén Cabárceno, Santillana del Mar, Burgos e a súa expléndia catedral...

Aqui deíxovos un enlace no que podedes ir disfrutando con antelación do que imos ver na neocova de Altamira. Premade aqui e descubride un pasado que aínda que tiña as súas luces e as súas sombras, era a toda cor.

Traballo de campo 2013-14

Este curso imos facer o traballo de campo sobre o fenómeno do botellón. É un fenomeno social que podemos estudar en Carballo, Malpica, Entrecruces...moi cerquiña. Ademais todas e todos coñecedes informantes mais que cualificados.

A partir de agora, preme no suliñado para acceder á información.O primeiro que temos que facer é informarnos sobre que é un traballo de campo , como se fai, e cal é a metodoloxía que imos utilizar.

Temos que aprender a elaborar hipóteses.

Ademais precisamos algunha bibliografía que nos amplie un pouco o horizonte respecto ao tema dos botellón:


2. De jóvenes, bandas y tribus.

3. Adolescentesy jóvenes: ocio yuso del tiempo libre en España.

4. Consumo abusivo de alcohol en adolescentesescolarizados: propuesta de un modelo psicosociocomunitario.

5. Botellón.Un conflicto postmoderno.

6. Carnavilizacióne botellón. Unha etnografía estadística del ocio juvenil en la provincia de Alicante.

7. Elconsumo de alcohol en la lógica del botellón.

8. El botellón glocalizando un Conflicto Posmoderno

.

O CASTRO DE BAROÑA.

O Castro de Baroña encóntrase situado nunha península rocosa na parroquia de Baroña, no concello coruñés de Porto do Son. Está declarado como Patrimonio Histórico.

Os Castros eran as antigas casas que estaban situados en lugares estratéxicos para poder defenderse o mellor posible no caso de que os atacaran. Estes son de forma circular ou ovalada.

O noso guía foi, o Arqueólogo Tito Concheiro, que é o encargado da restauración do castro de Baroña. Con él, podemos coñecer a historia e a comprobación das labores de restauración do castro.

O Castro está formado por un tipo de pedra moi dura, que é o granito, pero de este a oeste crúzao una veta doutro mineral moito máis brando. Coa acción do mar, a pedra vaise desgastando, e xurden as furnas. Según o arqueólogo, e moi probable que esta pequeña península, co paso dos anos, se divida en tres partes, a causa da acción do mar.

O Castro está rodeado de mar por tres lados, e ten un muro que o rodea que servía para protexer aos habitantes. Anque a primeira liña de defensa encóntrase antes do muro, trátase dun foxo de catro metros de ancho e tres de fondo, picado na pedra.

Unha información importante foi que neste castro se encontrouse un pendente de ouro e tamén se sabe que apareceu algún frasco de perfume, que estaba en estado sólido, algo habitual nesa época. Nesta primeira imaxe podemos observar o foxo situado antes da entrada ao castro, picado con picos a man polos antigos habitantes deste castro.

                                                                       Na seguinte imaxe, podemos ver a entrada ó castro, donde se pode apreciar que os carros que poidesenchegar nos pasarían desa porta, posto que presenta un par de escaleiras que impedirían o paso.

                                                                         

Un recorrido polo interior dos castros, amosa as seguintes imaxes:

                                     

Na procura dos nosos ancestros (... e pasándoo ben)

De  mércores a venres (28 a 30 de marzo) andivemos  polo norte peninsular  á descuberta de novas paisaxes, novas xentes, novos lugares. 
O primeiro día chegamos ao parque da natureza de Cabárceno  cara ao mediodía. Ali encontramonos con moitos animais exóticos como as cebras, os tigres, os osos pardos cos seus oseznos, as cebras de Grevy,,, e mesmo con elefantes que posaron amorosamente para nós. 




Esa tarde aínda deunos tempo a dar unha volta pola pedregosa Santillana del Mar e chegamos á noitiña a Comillas, onde durmimos (ou pasamos a noite, pois sospeito que houbo bastantes insomnes). 

O xoves pola mañá camiñamos por Comillas, vimos o Concello, o vello e o novo, sacamos unha preciosa foto de grupo nas  escaleiras do palacio de Sobrellano e logo uns poucos vimos o Capricho de Gaudí, outros a Universidade e outros máis achegáronse  á praia, ao lado do cemiterio antigo.

Logo dun picnic rápido fomos ata as covas de Altamira (a Neocueva), onde nos ilustraron varias guías sobre as pinturas rupestres do periodo magdaleniense, sobre bisontes, cabalos, mans... Ao saír había quen xa non podía moito co seu corpo e tivo que botar unha sestiña.

Ao atardecer chegamos a Burgos, e vimos a catedral rodeada de manifestantes de CCOO, da CNT, reivindicativos pero en plan tranquilo. 


O venres á mañá tocou visitar o museo da evolución humana  ás beiras do río Arlanzón e logo os xacementos de Atapuerca, cunhas magnificas guías que creo que nos comunicaron a todos as ganas de ser arqueólogos (un tanto diferentes a Indiana Jones). 


No xantar as amigas de Sara Souto sorprendérona cunha tarta para celebrar o seu 18 aniversario. De volta no bus repasamos e profundamos no aprendido cun cuestionario ao que había de responder mergullándose no libriño guía que elaborou o profe Alberto para toda a viaxe. Houbo moitos gañadores (de chocolatinas e ovos kinder) e nel ata Stefan estruxou as neuronas.


En fin, ata aquí unha breve crónica desde un particular  punto de vista. Vós aportaredes máis.

TRABALLOS DE CAMPO.

O traballo de campo diferénciase da maioría dos procesos científicos polas dificultades que presenta examinar experimentalmente a un grupo de persoas. O antropólogo ou a antropóloga debe olvidar calquer aspecto asumido de xeito previo e estar disposto a replantexar conceptos tales como a amizade ou o ben e o mal dentro do contexto dunha nova cultura.

1. VENDEDORAS DE PAISACO. 2011-2012.

PREGUNTAS ENTREVISTA realizada por Alicia, Pilar e Lorena de Antropoloxía de1º Bacarelato.

Bos días,

1. Que, houbo boas ventas hoxe?

2. Ten fillos?

3. E que lle quedaba con eles cando eran pequenos para ir vender?

4. Cantos anos hai que vende nesta feira de Paisaco?

5. Que o foi o que a levou a facerse vendedora de verdura na feira?

6. Vendiu sempre verduras ou dedicouse tamén a venta doutras cousas?

7. E un negocio familiar ou traballa para alguna coperativa?

8. Como consegue as verduras plantaas vostede ou compraas?

9. As verduras que vende son do país (de Galicia) ou veñen de fóra?

10. Por que pon as verduras deste lado?

11. Cando empezou a vender había tantos postos de venta coma agora ou había menos?

12. Pon o seu posto sempre no mesmo sitio?

13. A que hora se levanta para vir a feira?

14. A que hora comenza a feira?

15. A que hora remata?

TRIBUS URBANAS EN CARBALLO.


Aqui temos o froito do traballo de campo realizado polo antropólogo Pablo de primeiro de bacharelato. Apunta maneras. Comprobádeo.

A balada de Leboreiro

O tema do xeronticidio (consiste en abandonar aos maiores por cuestións de supervivencia ou por que son conciderados como unha carga), xurdíu a partir dun exercicio realizado na clase de antropoloxía. Estabamos estudando o ser humano e a súa alimentación e mandaronos ler un capitulo do libro de Marvin Harris,"Bueno para comer"; e a causa de ler este libro, xurdiron as diferentes costumes das tribus, as súas alimentacións e maílas calorías que lles aportaban e as que perdían conseguindo os alimentos.

Por esa razón vimos a película titulada "La balada de Narayama". A historia sitúase nunha illa de Xapón. Nesta película aparece o tema da alimentacíon,os traballos que pasaban para conseguir os alimentos e aparece o tema do xeronticidio. O argumento consiste na historia duhna familia que vivía nunha aldea, e alí vese reflectido como nesta familia trátase o tema do xeronticidio , é dicir, a señora maior ten que ir morrer ao monte de Narayama porque asi deciao a sua relixíon; pero había persoas maiores que non querían ir morrer ao monte e isto era unha vergoña para o seu pobo.

Despois de mirar a película buscamos infomación sobre esta, e atopamos un blog no que poñía que unha rapaza falara cun amigo do seus pais, Isaac Ferreira (escritor e poeta), e que este comentaralle que fillera un estudo sobre o xeronticidio nas costumes galego-portuguesas. Logo deronos unhas fichas sobre a eutanasia familiar primitiva no folclore galego-portugues extraídas do libro " Etnografía e folclore de Galicia" Ed.Xerais, onde menciona "O Picoto do pai". O libro recolle canciós e ditos nos que se fala de que neste lugar cándo a xente maior rozaba unha idade os seus fillos poñianos nun carro e levabanos a un monte deserto, deillándolles unha manta e un anaco de pan. Por un artigo do suplemento de La Región sabemos que tamén se fala do asunto en Pontevedra nun sitio chamado "Chan dous Marcos" no que pasou algo similar ; e máís en "Azueira" e na "Raia Seca"

Algunhas preguntas da entrevista poden ser:

* Vostede sabe en que época mais ou menos ocorreu os casos de xerontocidio neste lugar?

* Sabe se había algunha persoa que se negara a subir a montaña?

* Por que sabe de onde sabe sae esa información? Quen lla contuo?

* De onde partia esa tradición?

* De que viviu esa xente? Do campo?

* Sabe vostede se tiñan que seguir unha ruta planificada ou bastaba con subir ao monte?

* Tiña que ser algun familiar epecial ou valia calquera ?

* Por que se deixou de facerse esta tradición nesa zona?

* Cando subían as persoas a montaña deixaban algun tipo de pertenzas ou alimentos?

* Cómo subían á xente a montaña ?

* Canto tempo lle levaba subir as persoas maiores?

* A partir de que anos subían aos maiores a montaña ?

* Subían os homes e as mulleres a montaña cando se facían maiores?

* Subían as persoas maiores nalgunha estación do ano en contreto?

Traballando no campo

O traballo de campo diferénciase da maioría dos procesos científicos polas dificultades que presenta examinar experimentalmente a un grupo de persoas. O antropólogo ou a antropóloga debe olvidar calquer aspecto asumido de xeito previo e estar disposto a replantexar conceptos tales como a amizade ou o ben e o mal dentro do contexto dunha nova cultura. Aqui temos o froito do traballo de campo realizado polo antropólogo Pablo de primeiro de bacharelato. Apunta maneras. Comprobádeo.

Tribus en Carballo

Aqui temos o resultado da primeira investigación antropolóxica sobre as tribus na vila de Carballo. Recoñécese alguén como membro desta tribu? Danos a túa opinión sobre esta caracterización dos skaters.

Los skater

View more presentations from bcuesta29.

Homo urbanus

Albricias!!! por fin os de antropoloxía podemos participar no blog. Como xa temos analizadas as tribos de Carballo, nos próximos días colgaremos as vosas entrevistas e as fotografías que fixemos os do grupo do Nocturno das distintas marcas de territorio na nosa zona.

¡A ver que opinan os da mañán, que andar andan por aí e contamos con que aporten a súa visión neste ou outros temas nos que estean investigar!

-----
Lembrade que na Fundación Atapuerca tedes moitísima información, xogos e actividades cos que podedes ampliar os vosos coñecementos sobre a nosa orixe. Pasádevos por aí, que hai auténticas monadas.