Atapuerca again.

Si, outra vez a Atapuerca.
Atapureca, Antecessor, Miguelón....Para os que non tedes moi claro porque non podemos deixar de ir, deixovos aqui uns enlaces a documentos e vídeos para que os fagades unha idea. Lembrade que en Atapuerca atoparonse, polo de agora, fósiles de Homo heidelberguensis, antecessor, sp e sapiens.

- Atapuerca, a montaña máxica.
- Miguelón, un hallazo único.
- Homo Antecessor.
- Album de fotos 2017-18.
- Evolución da ferramentas segundo Jorge, Pablo e Mario (2017-18)
- Tres historias en Atapuerca.

ATAPUERCA, A MONTAÑA MÁXICA.

No 2008 os paleontólogos que traballan na Serra de Atapuerca acharon unha mandíbula humana de hai 1,2 millóns de anos que confirma que na serra burgalesa habitaron os primeiros homínidos que pisaron Europa e alí experimentaron unha evolución propia.

O descubrimento tivo lugar na Sima do Elefante. Xunto a este fósil apareceron unhas ferramentas de pedra, utilizadas por este homínido burgalés e restos óseos dos animais que lle serviron de comida.

Ata agora, a evidencia fósil máis antiga de presenza humana en Atapuerca, e en Europa, era de hai uns 800.000 anos, no depósito da Gran Dolina, a 200 metros da Sima. Os fósiles atribuíronse, en 1994, a unha nova especie denominada 'Homo antecessor', cuxa existencia aínda xera polémica na comunidade científica.

Os investigadores, de forma provisional, atribúen o novo fósil tamén a esta especie, aínda que ten 400.000 anos máis. Non obstante, Manuel Domínguez-Rodrigo, paleontólogo da Universidade Complutense de Madrid, cre que a mandíbula pode encaixar en máis dunha especie de humanos primitivos. É arriscado atribuíla a 'Homo antecessor', un taxón que aínda se discute. O que está claro é que é o resto humano máis antigo de Europa, que os seus trazos son primitivos e que abre as portas a achados que leven esa presenza ata 1,5 millóns de anos," declara o investigador.

Por se acaso, aqui deixovos un mapa de Atapuerca. Nunca se sabe.

 

ACTIVIDADE CON UTE-TEIXEIRO.

  A excursión a Teixeiro.

 

 Primeira parte:

Pois a primeria parte da charla foi moi productiva, porque ao principio fixeron unha especie de obra de teatro na que se explicaba resumidamente o que querían contar despois.

Despois de esta pequena obra pasou a contarnos un presidiario a súa vida e experiencia cas drogas.

Contábannos tamén o que facían día a día na UTE, que e un programa que eles (os presidiarios) crearon. Nel teñen prohibido a entrada de calquer tipo de drogas, traballan nun montón de talleres e fan esas pequenas charlas como a que nos viñeron a dar a nos.

 Segunda parte:

A segunda parte da charla consistía en ir a visitar o centro penitenciario de Teixeiro.

Unha vez alí, enseñáronnos a parte da UTE no que traballan e estudan os presidiaroios que queren, todos os que están alí é porque eles queren voluntariamente, ningún deles está obrigado.

Tuvimos unha experiencia algo frustrante, que foi estar encerrados nas celdas dez minutos, para saber o que sentían eles estando alí.

Enseñáronnos as distintas partes que forma a UTE, temñem gimnasio, sala de informática, aulas, biblioteca, taller de madeira, taller de música, etc.

Despois dividíronnos e fomos cos distintos señores e señoras que traballan nas distintas seccións da UTE, unha vez alí, fixemos uns cuestionarios e fixemos un pequeño resumen do que aprendemos nas dúas charlas que tuvemos sobre as drogas.

Opinión personal:

Pois a miña posta en común foi bastante sinxela, aínda que ao lela dache  a sensación de tristeza pola xente que está no cárcere.

Nos temos que tomar a nosa decisión agora, na adolescencia.

Todos nos temos as drogas ao alcance da nosa man, e simplenmente a decisión de si ou non, parece fácil, pero moita xente veo difícil, xa que se ve influenciada por amigos que son mais mayores ca eles, ou que teñen problemas na casa e queren chamar a atención da familia de calquera maneira, ou simplemente por querer probar unha cousa nova, acaban enganchados e é un problema moi grave.

                                              Adela Couto Gerpe 4º ESO C

Na procura dos nosos ancestros (... e pasándoo ben)

De  mércores a venres (28 a 30 de marzo) andivemos  polo norte peninsular  á descuberta de novas paisaxes, novas xentes, novos lugares. 
O primeiro día chegamos ao parque da natureza de Cabárceno  cara ao mediodía. Ali encontramonos con moitos animais exóticos como as cebras, os tigres, os osos pardos cos seus oseznos, as cebras de Grevy,,, e mesmo con elefantes que posaron amorosamente para nós. 




Esa tarde aínda deunos tempo a dar unha volta pola pedregosa Santillana del Mar e chegamos á noitiña a Comillas, onde durmimos (ou pasamos a noite, pois sospeito que houbo bastantes insomnes). 

O xoves pola mañá camiñamos por Comillas, vimos o Concello, o vello e o novo, sacamos unha preciosa foto de grupo nas  escaleiras do palacio de Sobrellano e logo uns poucos vimos o Capricho de Gaudí, outros a Universidade e outros máis achegáronse  á praia, ao lado do cemiterio antigo.

Logo dun picnic rápido fomos ata as covas de Altamira (a Neocueva), onde nos ilustraron varias guías sobre as pinturas rupestres do periodo magdaleniense, sobre bisontes, cabalos, mans... Ao saír había quen xa non podía moito co seu corpo e tivo que botar unha sestiña.

Ao atardecer chegamos a Burgos, e vimos a catedral rodeada de manifestantes de CCOO, da CNT, reivindicativos pero en plan tranquilo. 


O venres á mañá tocou visitar o museo da evolución humana  ás beiras do río Arlanzón e logo os xacementos de Atapuerca, cunhas magnificas guías que creo que nos comunicaron a todos as ganas de ser arqueólogos (un tanto diferentes a Indiana Jones). 


No xantar as amigas de Sara Souto sorprendérona cunha tarta para celebrar o seu 18 aniversario. De volta no bus repasamos e profundamos no aprendido cun cuestionario ao que había de responder mergullándose no libriño guía que elaborou o profe Alberto para toda a viaxe. Houbo moitos gañadores (de chocolatinas e ovos kinder) e nel ata Stefan estruxou as neuronas.


En fin, ata aquí unha breve crónica desde un particular  punto de vista. Vós aportaredes máis.